نمردیم ُ 15 آذرم اومد تو تقویم ایرانی!

آره . از بین حسابدارای تمام وقت دنیا ، سمیه شون مائیم.. عمریه دستمون تو حساب کتابه ولی هیچوقت نفهمیدیم رو چه حسابی انقــــــــــــــدر باید از آدمای این دنیا بکشیم...

 

به احترام همه ی اون 30 وخورده آدمی که سرچ کردند  "تبریک روز جهانی حسابدار" وبه این وبلاگ رسیدند ، این متن رو(با کسب اجاز ه از نویسنده ی ناشناسش !) میذارم اینجا که لا اقل بخاطر اسم ورسم وبلاگمونم که شده ، دست خالی از اینجا نرن..هرچند  یه زمانی توی یه همچین روزی از سر تا ته این وبلاگ چراغونی بود وهمه جا بو گل واسفندمی اومد وهرکی ازدوستامونم که می اومد یه گوسفندی ،شتری ، چیزی دسش بود !

 

آدمهای خاکی مثل زمین استهلاک ناپذیرند،

دوستی با آنان گرچه با ارزش ترین دارائی نامشهودترازنامه ام است ولی ثبتشان نمیکنم

نه بخاطرعدم تطابق با استانداردهای حسابداری

بخاطراینکه درترازنامه قلبم به گونه ای ثبت شده اندکه هیچ پایان دوره ای مرا مجبوربه بستن حساب آن نمیکند...

 

قابل توضیحه که فهم این مطلب نیاز به سواد حسابداری داره !(از بس ما آدمای پیچیده ومهمی هسیم !)

 

* همه ی دوستای خوبم که پست قبلی کامنت گذاشتین ، دیگه هیچوقت تحت هیچ شرایطی بهتون اجازه نمیدم که از این فکرای سیاه و مشکی کنین که شماها غریبه این واسه من...بانو الهه، داداشی  ، آقا سید ِ غیرتی که میخوای عکس بدم جنازه بیاری ! مهسا، نیلو ، ملیح، ف@طمه، تکتم ، عاطفه ومهشاد، شادی، کمال ِ تازه داماد... تک تک تون هرروز از خاطرمن میگذرین..هرچیزی توی این دنیا زشت شده باشه ، وبلاگمو ودوستای وبلاگیم برای من همیشه قشنگن.همیشه .(افتاد ؟؟)

+ سمیه ; ۱:۱٤ ‎ب.ظ ; ۱٥ آذر ۱۳٩۱